Η υπόθεση:
Το έργο αφορά τον Ιππόλυτο, γιο του Θησέα και της βασίλισσας των Αμαζόνων, Ιππολύτης (ή Αντιόπης, σύμφωνα με διάφορες παραδόσεις). Ο Ιππόλυτος είναι πιστός οπαδός της Αρτέμιδος, θεάς της αγνότητας και του κυνηγιού, και περιφρονεί τη θεά του έρωτα, την Αφροδίτη. Η Αφροδίτη, εξοργισμένη από την περιφρόνηση του Ιππόλυτου, τον τιμωρεί προκαλώντας τη θετή μητέρα του, Φαίδρα, να τον ερωτευτεί παράφορα. Ο έρωτας που νιώθει η Φαίδρα είναι ανυπόφορος, είναι μια ερωτική μανία. 
Μόλις η Φαίδρα αποκαλύπτει στην αγαπημένη της παραμάνα τον αφύσικο και παράνομο έρωτα που νιώθει, αυτή – θέλοντας να βοηθήσει – πηγαίνει και τα φανερώνει όλα στον Ιππόλυτο, αφού πρώτα τον βάλει να ορκιστεί ότι δε θα πει σε κανέναν τίποτα. Αυτός μόλις το ακούει, εξοργίζεται και ξεσπά υβρίζοντας τόσο την παραμάνα όσο και την Φαίδρα. Έπειτα αποχωρεί. Η Φαίδρα ντροπιασμένη και φοβούμενη ότι θα τα μάθει όλα ο Θησέας, αποφασίζει να βάλει τέλος στη ζωή της. Αφήνει όμως ένα γράμμα που ψευδώς λέει ότι ο Ιππόλυτος ήταν αυτός που την ερωτεύτηκε και προσπάθησε να την αποπλανήσει. 
Ο Θησέας γυρίζει από το μαντείο όπου είχε πάει για προσκύνημα, βλέπει νεκρή τη σύζυγό του και θρηνεί. Γρήγορα όμως βρίσκει στο χέρι της μέσα το γράμμα. Το διαβάζει, εξοργίζεται και καλεί τον Ποσειδώνα να εκπληρώσει μία από τις τρεις ευχές που του είχε κάποτε τάξει: Να σκοτώσει τον Ιππόλυτο! Μάταια ο Ιππόλυτος προσπαθεί να εξηγήσει στον Θησέα ότι όλα είναι ένα ψέμα, ότι υπήρξε πάντα αγνός, ότι δε θα τολμούσε ποτέ να προσβάλει τη θετή του μητέρα και γυναίκα του Θησέα. Μάλιστα, μένοντας πιστός στον όρκο δεν αποκαλύπτει την αλήθεια και δέχεται σιωπηρά την τιμωρία από τον πατέρα του: να φύγει από την πόλη και να μη ξαναγυρίσει.
Ο Θησέας, παρά τα παρακάλια του Χορού, μένει σταθερός στην οργή του. Λίγο μετά φτάνει ένας αγγελιαφόρος και λέει στον Θησέα ότι ο γιος του είχε ατύχημα κι είναι ετοιμοθάνατος. Εκεί που έφευγε από την πόλη με το άρμα του πετάχτηκε από τη θάλασσα ένα πελώριο κήτος, τρόμαξε τα άλογα και αυτά, αφού λύθηκαν από το άρμα, έπεσαν στον γκρεμό ρίχνοντας στα βράχια και τον Ιππόλυτο (εξ ου και «Ιππό-λυτος»). 
Και ενώ ο Θησέας χαίρεται που ο Ποσειδώνας εκπλήρωσε την ευχή του, εμφανίζεται η θεά Άρτεμις. Αποκαλύπτει στον Θησέα την αλήθεια, δηλαδή ότι για όλα φταίει η Αφροδίτη που έκανε τη Φαίδρα να ερωτευτεί τον Ιππόλυτο, και ότι αυτός είναι απόλυτα αθώος. Ο Θησέας συγκλονίζεται και καταρέει. Λίγο μετά φέρνουν τον Ιππόλυτο ετοιμοθάνατο. Πατέρας και γιος, με την προτροπή της Αρτέμιδος, συμφιλιώνονται, και ο Ιππόλυτος πεθαίνει στην αγκαλιά του Θησέα. Ο Χορός θρηνεί τον Ιππόλυτο και τον εκφέρει ως αθάνατο ήρωα.————————–
FUN FACT: Ο Ιππόλυτος (γνωστός και ως Στεφανηφόρος) ήταν η δεύτερη επεξεργασία από τον Ευριπίδη του μύθου Φαίδρας και Ιππόλυτου. Η πρώτη ήταν ο Ιππόλυτος Καλυπτόμενος. Από το έργο αυτό έχουν σωθεί αρκετά αποσπάσματα και μπορούμε με σχετική ασφάλεια – αντλώντας και από τις μεταγενέστερες διασκευές του έργου – να συμπεράνουμε ότι η Φαίδρα παρουσιαζόταν ακόλαστη και εξομολογούνταν η ίδια τον πόθο της στον Ιππόλυτο, ο οποίος κάλυψε το πρόσωπο του από ντροπή όταν το έμαθε (εξ ου και «Καλυπτόμενος»). Ακόμη, στον πρώτο Ιππόλυτο δεν εμφανίζονται οι δυο θεές (Αφροδίτη και Άρτεμις) και η δράση παρουσιάζεται ως αποκλειστική ευθύνη των θνητών ηρώων. Η πρώτη αυτή προσπάθεια του Ευριπίδη ήταν αποτυχημένη – το κοινό αντέδρασε με απέχθεια στην παρουσίαση της ξεδιάντροπης Φαίδρας, έτσι η διόρθωση που επέφερε μετά στην ιστορία συγκάλυψε την ερμηνεία αυτή και ο Ευριπίδης προσάρμοσε τον μύθο σε πιο αποδεκτή εκδοχή, όπου πλέον η Φαίδρα δεν παρουσιάζεται ως κάτι “ἀπρεπὲς καὶ κατηγορίας ἄξιον”, αλλά μετατρέπεται σε άθυρμα των θεϊκών ιδιοτροπιών.
Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026
Υπαίθριο θέατρο Καστράκι
21:30